کدوم شاعر ، کدوم عاشق ، کدوم مرد

کدوم شاعر ، کدوم عاشق ، کدوم مرد
تو رو دید و به یاد من نیفتاد
به یاد هق هق بی وقفه ی من
توی آغوش معصومانه ی باد

تو اسمت معنی ایثار آبه
برای خاک داغ خستگی ها
تو معنای پناه آخرینی
واسه این زخمی دلبستگی ها

نجیب و با شکوه و حیرت آور
تو خاتون تمام قصه هایی
تو بانوی ترانه هامی اما
مثل شکستن من بی صدایی

تو باور می کنی اندوه ماه رو
تو می فهمی سکوت بیشه ها رو
هجوم تند رگبار تگرگی
که می شناسی غرور شیشه ها رو

تو معصومی مثل تنهایی من
شریک غصه های شبنم و نور
تو تنهایی مثل معصومی من
رفیق قله های پاک و مغرور

ببین ، من آخرین برگ درختم
درخت زخمی از تیغ زمستون
منو راحت کن از تنهایی من
منو پاکیزه کن با غسل بارون

تو تنها حادثه ، تنها امیدی
برای قلب من ، این قلب مسموم
ردای روشن آمرزشی تو
برای این تن محکوم محکوم

نجیب و با شکوه و حیرت آور
تو خاتون تمام قصه هایی
تو بانوی ترانه هامی ، اما
مثل شکستن من بی صدایی

بوس بخوام کی رو باید ببینم؟

شبای رفتنه تو

شبای رفتنه تو                شبای بی ستاره ست
ببین که خاطراتم                     بی تو چه پاره پاره ست

با هر نفس تو سینه بغضه تو تو گلومه             با هر کی هر جا باشم عکسه تو روبرومه
آخ که چقدر تنگه دلم برای اون شبامون                    کاشکی که اون عشق بشینه دوباره تو دلامون
چی میشه برگردی بازم به روزای گذشته؟                        هوای پاییزی چرا تو عشقه ما نشسته؟

شبای رفتنه تو                   شبای بی ستاره ست
ببین که خاطراتم                        بی تو چه پاره پاره ست

سپردی عهدمونو بدسته بادو بارون                    منو زدی به طوفان خودت گرفتی آروم
قهره تو رامو بسته غم دلمو شکسته                    تو این صدای خسته یاده تو پینه بسته
غم دلمو شکسته

شبای رفتنه تو                شبای بی ستاره ست
ببین که خاطراتم                    بی تو چه پاره پاره ست

غرو به باز دوباره شب تو یه انتظاره                           ابر تو نگام نشسته خیاله گر یه داره
اسمه تو فریادمه درد تو صدام ترانه                    خنده آیینه تلخو بی تو پر از بهانست

آخ که چقدر تنگه دلم برای اون شبامون                               کاشکی که اون عشق بشینه دوباره تو دلامون
چی میشه برگردی بازم به روزای گذشته                          هوای پاییزی چرا تو عشقه ما نشسته؟

شبای رفتنه تو
شبای بی ستاره ست
ببین که خاطراتم
بی تو چه پاره پاره ست

 

 

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو لحظه‌هام حادثه‌ساز و قصه‌ساز

به جون خودت که بی‌تو از نفس هم سیر میشم

نمی‌دونم چی می‌شه بدجوری گوشه‌گیر میشم

ممنونم که بچه‌بازی‌هامو طاقت میکنی

هرچقدر بد میشم اما تو نجابت میکنی

هر کجای دنیا باشم بامنی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر از خود منی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره