که چقدر بد بودم

چقدر تو خیالات خودم فکر میکردم خوشحالش میکنم

یادم نره که امروز بهم گفت هیچوقت خوشحالش نکردم

یادم نره که بهم میگفت خودتو با کسی مقایسه نکن اما اینقدر بد بودم که اون منو با کسی مقایسه کرد

یادم نره

یادم نره

یادم نره

یعنی الان حالش چطوره

چقدر بد بودم دلش اومد بگه

مثل بچه ها دارم میلرزم

خدایا حالش خوب باشه

خدایا حمیدو شکوندم

دیگه بد نیست

دیگه نیست

تو فرشته اتو خوبش کن

اصلا قصد نداشتم بیام و بنویسم،
اما وقتی پنجره ارو باز کردم و اولین دونه برفه امسال خورد تو صورتم، یه دفعه یه حس عجیب بهم دست داد.
یه حسه ناب که هر از چند سالی می شه تجربش کرد، یعنی برف نو...

برف نو! برف نو! سلام، سلام
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام

                            پاکی آوردی ای امید سپید
                            همه آلودگی‌ست این ایام

                                              راه شومی‌ست می زند مطرب
                                              تلخواری‌ست می چکد در جام

                                                               اشکواری‌ست می کشد لبخند
                                                               ننگواری‌ست می تراشد نام

مرغ شادی به دامگاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام

                         ره به هموار جای دشت افتاد
                          ای دریغا که برنیاید گام

                                              کام ما حاصل آن زمان آمد
                                              که طمع برگرفته‌ایم از کام

                                                            خامسوزیم الغرض بدرود
                                                            تو فرود آی برف تازه سلام!

  من و درگیر خودت کن                تا جهانم زیر و روشه
                             تا سکوت هر شب من               با هجومت رو برو شه
                             بی هوا بدون مقصد                    سمت طوفان تو می رم
                             من و درگیر خودت کن                 تا که آرامش بگیرم...

جمعه 7 دی 1386