اینم دوست عزیز ما اقا عرفان

گفتی از یاد تو میرم نه عزیزم مگه میشه

به جا چشمام قلبم اما پیش توست تا همیشه

فاصله بین منو تو تا کجا ادامه داره

قسمت این بود که جدا بمونیم از هم تا همیشه

روز موعود مطمئن باش که زیادم دور نیست

من کنار تو وتو مال منی تا همیشه

نمی دونم که کجا و با که هستی نمی خوامم که بدونم

با تو من خونه ای ساختم توی قلبم تا همیشه

مگه تو نخواستی بار منو تو بمونه پا بر جا

من که مردم ولی از تو خبری پیدا نمیشه

فقط خدا میدونه که من چقدر عاشقتم

فکرشو نکن به فکرتم حالا حالا ها عاشقتم

به خدا هیچ کسی هرگز مث تو واسم نمیشه

مطمئن باش چشم به راتم تا همیشه

اگه کسی رو دوست داری رهاش کن اگه نزد تو برگشت از آن توست . 

اگر برنگشت از اول برای  تو نبوده...

حالا شده اونقده دلتنگ بشی که نتونی حرف بزنی...

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که سکوتت بلندترین فریاد ذهن آشفتت باشه؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که غمت بشه بزرگترین و لاعلاج ترین غم دنیا؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که چشماتم از ریختن اشک خسته بشن و نخوان ببارن؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که دلت برا غمات یه ذره جا نداشته باشه؟

تا حالا شده اونقده دلتنگ بشی که از نگفته ها بترکی و هیشکی رو نداشته باشی که سرتو بذاری رو شونش و های های گریه کنی؟.......  

 

    میدونی بدون تو دلم بی آبرو شده

دیگه راز قلبمو هر کس و ناکس میدونه

دیگه رنگ عشقمو هر کی از چشمام می خونه

انگاری ضرب دلم اهنگ تو گیتار شده

انگاری حرف دلم تابلویی رو دیوار شده

حالا همه میدونن چه دردی دارم تو سینه

حالا همه بهم میگن که درد عاشق همینه

هر کسی میاد به من یه جور دوا درمون میده

هر کسی میاد و یک راهی به من نشون میده

می خوان که کمک کنن از دام عشق رها بشم

می خوان که از عاشقا یه جوری من سوا بشم

نکنه یواشکی دردمو درمون بکنن

نکنه یواشکی این دلمو خون بکنن

آهای ای آدمایی که عشقو یک درد میدونین

آهای ای آدمایی که نگامو سرد میدونین

بدونین که خوشحالم اسیر دام دل شدم

بدونین که از خدامه صاحب مشکل شدم

اگه که عشق یه درده واسش من درمون نمی خوام

من فقط عشقو می خوام قلبمو بی اون نمی خوام

 

بی تو حدیث عشق دگر باور ندارم

        جز با تو بودن ارزویی در سر ندارم

میپیچه عطر خاطره

          در خلوت شبهای من

تکرار اسم قشنگت شده عادت لبهای من

فراموشم نکن....

         فراموشم نکن....

تویی تنها دلیل بودن من

                   به یاد من باش

                        فراموشم نکن.

دوست داشتن یعنی

 

 

دوست داشتن یعنی
گلی به دستت می دهم
تا دروازه ای  به گلستانی بگشائی
 

 
آینه های موازی
دوست داشتنم را
 وسعت می دهند
 

 دوست داشتنی
چرا نمی شوم
در چشم ماهی ؟
  

 

عقربه که تند تر می چرخد
دوست داشتنم
گر می گیرد

 

ازمن مرنج
تلاش کن
دوستت بدارم 
 

  

صدای بارش باران
نمی گذارد بگویم
دوستت دارم
 

از درخت دوست داشتن
اگر می توانی
 پیچک تردید را جداکن
 

درخت تنهائیم را
با دوست داشتن
 تزیین کردم
 

همه چیز گران و سخت شده
دوست داشتن فقط
ارزان است و ساده

 
 
تا گل محمدی حسد نورزد
 دوست داشتنت را
 پنهان کردم 
 
 
 
حس دوست داشتن
به قشنگی دوست داشتن نیست
 

 

تا دوستش نداشتم
ندانستم
که دوستش دارم
 

چون دوستت دارم
سخت ترین کلام
« دوستت دارم » گفتن است
 

 

دلت می خواهد
دوست بداری یا دوستت بدارند
اگر می خواهی دوست بداری
دوستت دارم

 

 

رفتی برو اما نگو دیگر نمی آیی

حالا که من میمانم و یک عمر تنهایی

                        حالا که دیگر عشق هم تکرار یک درد است

                        عشقی که در دل مانده تا روز مبادایی

                                                  این روزها را خواستی اما بدون من

                                                  سر کرد این دل بی تو اما با چه شبهایی

                                                                           رفتی و من این لحظه ها را می شمارم باز

                                                                           تنها به این امید تو یک روز می آیی

                                                  اما دلم این لحظه را باور نخواهد کرد

                                                  وقتی نمی آیی...چه امروزی چه فردایی؟

                           دیگر خیال بودنت را هم نمی خواهم

                           وقتی نداری تو برایم هیچ معنایی

می سازم از نو زندگی را عشق را اما

دیگر نخواهی داشت در دنیای من جایی

 

جمعه 25 اسفند 1385

18:08 | سام | نظرات [0]

پنجشنبه 24 اسفند 1385

دلم هوای نـوشـتن کرده بود امشب ...
باد و بارانی بود اندرون دلم ...
و صدای چند کلاغ و جیرجیرک ...
کاغذی و قلمی و کرور کرور دل برای نوشتن !
خوب ... برای که بنویسم حالا ؟
تازه ، برای کسی هم که بنویسم ، چه کسی ببرد برایش ؟!
یادم آمد ...
آدم برای خدا چیزکه بنویسد و بگذارد زیر فرش ،
خدا خودش برمی دارد ... !

پرشدم از شوق برای نوشتن ...

دراز کشیدم روی زمین و دستی
زیر چانه و دستی بر روی کاغذ !

نوشتم :

سلام ، محبوب من ... !
چقدر دوستت دارم ... خودت میدانی !
چقدر تو صبح را قشنگ شروع می کنی ...
صدای خروس و کلاغ را که می پیچانی در هم و
نسیم را می وزانی بینشان ...
آدم حالی به حالی می شود !
هیچ دلبری نمی تواند مثل تو ، همین اوّل صبح ،
دل آدم را اینطور ببرد !
خورشید هم ناز می کند مثل خودت ... !
آنقدر که دست می کشد بر سر و صورت آدم
و داغش می کند با سرپنجه هایش !
تو هم دست می کشی بر دل آدم و عاشقش می کنی !

معشوق صبور من ...
می فهمم که شب ها وقتی غرق می شوم در خواب ،
می آیی به پیشم !
دستت را حس می کنم که روی پیشانی ام
دانه های شبنم می کارد ،
رد بوسه ات هم می سوزاند لبم را تا صبح
مثل آتش ... داغ و مثل آب ... شفـاف
اگر تو نبودی "تو" معنی نداشت !
تو تمام " توی" منی ...
اگر می بینی چشمم به در می ما ند
نه اینکه یادم رفته " تو" هستی !
که می دانم هستی در کنارم ...
منتظرم کسی بیاید و ببیند ، چقدر "تو" هستی !
و برود و بگوید کسی نیاید !